Femke

De middelste van drie kinderen, een ingewikkelde rol

Ik ben Femke, getrouwd en heb twee zoons; Ivo van 13 en Floris van 10. We wonen aan de rand van de Loonse- en Drunense duinen waar ik geregeld te vinden ben met onze hond Saar. Heerlijk wandelen, ontladen en opladen. Een belangrijk onderdeel in mijn leven, naast mijn gezin en praktijk.

Voor lange tijd was dat niet zo. Ik ben geboren in 1978 als tweede dochter van drie. De middelste dus van drie kinderen, een ingewikkelde rol was mijn ervaring. Mijn jeugd verliep met ups en downs. Er zijn naast de fijne periodes heel wat pittige ervaringen geweest die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben. Als ik er nu op terug kijk is het als een puzzel die in elkaar valt.

Tijdens al deze pieken en dalen werd ik als jong meisje gezien als verlegen en soms wat mysterieus. Verlegen was ik zeker niet. Mysterieus misschien wel. Dat kwam door mijn gevoeligheid, die best ver gaat. Een mooie eigenschap, weet ik nu. Toen der tijd wist ik niet beter dan dat alle mensen aanvoelde wat een ander dacht en voelde. Ik werd daarin vaak teleurgesteld en creëerde een onzekerheid bij mezelf. Het vertrouwen in anderen maar ook in mijzelf was geschaad. Ik trok mij terug en hield binnen wat ik zag en voelde.

Mijn kinderen hebben me laten inzien wie ik werkelijk ben en mag zijn. Ik ben ze daar nog elke dag dankbaar voor

In 2008 werd ik moeder. Na een pittige zwangerschap en een spannende bevalling, werd ik overladen met liefde. Voor mijn kind en van mijn kind. Lange tijd dacht ik het bij één kind te laten omdat ik ervan overtuigd was dat ik deze liefde niet kon verdelen. In 2011 werd ik moeder van een tweede kind en wist tijdens de zwangerschap al dat ik me al die tijd vergist had. Hoe had ik ooit kunnen denken dat ik niet genoeg liefde had voor een tweede kind. Omdat deze zwangerschap nog zwaarder was dan de eerste vertoonde mijn lichaam uitputtingsverschijnselen. Mijn hoofd bleef daar uiteraard niet in achter, ik belandde in een burn-out. Een periode in mijn leven die mijn ogen heeft geopend. Alles kwam samen; donker en licht, hemel en aarde, yin en yang. Langzaam kwam ik in balans. Mijn kinderen hebben mij laten inzien wie ik werkelijk ben en mag zijn. Ik ben ze daar nog elke dag dankbaar voor.

Ik ging mijn gevoeligheid herkennen en erkennen, waardoor er een nieuwe wereld voor mij open ging. Ik was gepromoveerd van passagier naar machinist van mijn eigen trein.

De laagjes die ik de jaren ervoor had gecreëerd kwamen langzaam los

Ik ben opleidingen gaan volgen waarin ik veel leerde over hooggevoeligheid, de nieuwe tijd, energie en bewustwording. Wat een (h)erkenning. Ik 'ont-wikkelde' mezelf enorm. Langzaam kwamen de laagjes los, die ik de jaren ervoor had gecreëerd. Daardoor verhelderde mijn beeld. Mijn zicht was vrijer dan ooit. Het vertrouwen in mijzelf, mijn omgeving maar vooral in het spel van het leven kwam terug. Ik kon gaan leven vanuit mijn werkelijke zijn, wat een cadeau! Vanaf die tijd weet ik mijn gevoeligheid, kwaliteiten, ervaring en kennis in te zetten om mensen te begeleiden in hun weg naar verheldering en vooruitgang.

En natuurlijk is dit proces oneindig. Ik leer nog elke dag. Soms kleine lessen en soms hele grote, waarbij ik letterlijk stil moet staan om het te doorleven. Is dat fijn? Nee natuurlijk niet. Een mens wil nu eenmaal vooruitgang. Maar wat gebeurt er als ik het niet doe? Dan blijf ik waar ik was.